X
تبلیغات
رایتل

از نجف آباد تا آمریکای جهانخوار

خاطرات تجربه و زندگی جدید در آمریکا
پنج‌شنبه 31 شهریور‌ماه سال 1390

نام و فامیل در آمریکا !؟

 یکی از مشکلترین تصمیم گیریها برای ایرانیان ساکن آمریکا وقتیه که بچــّه دار میشند و برای انتخاب اسم بچــّه شون موارد گوناگونی رو باید در نظر داشته باشند. از طرفی فرهنگ ایرونی و شاید هم موانع مذهبی و قانونی رو باید در نظر داشته باشند؛ از سویی  اونایی که حساس ترند اسم بچه شون باید با معنی و مسمـّا(مسمّی=دلیل نامگذاری) باشه؛ از جهت دیگه تلفظ اسم برای ایرانیان و  بخصوص خارجی ها راحت باشه؛ و از همه مهمتر اینکه تا اونجایی که  می شه «باکلاس» باشه که از نان شب هم واجب تره. از این موضوع می گذرم و توجه شما را به اطلاعاتی درباره ی اسم و فامیل در آمریکای جهانخوار جلب می کنم.
یکی از مواردی که در ایران وجود نداره؛ نامگذاری فرزند به نام پدر و یا پدر بزرگشون در زمان زنده بودن اونهاست. من که ندونستم این موضوع رو چگونه باید توجیه کرد و آیا منظورشون زنده نگهداشتن اسم پدره یا بیانگر شدّت علاقه ی پدر به فرزند یا  نشانی از خودخواهی ها ؟؟؟ گفتنیه این مورد از بس رایجه برای تشخیص پدر از پسر، بدنبال اسم پسر کلمه ی «جونی یر Junior» به معنی «کوچک یا کوچکیه» رو به کار می برند. البته در مورد دو رئیس جمهور قبلی آمریکا مورد فرق می کنه و «جورج بوش ها» رو به «بوش پدر» و «بوش پسر» بیشتر می شناسند. 


             رئیس جمهوران زنده ی آمریکا: کارتر، کلینتون، بوش پسر، برادر اوباما و بوش پدر


 همانطور که میدونید در آمریکا علاوه بر اسم کوچک، اسم میانه هم رایجه. معمولن(معمولاً) اینگونه اسمها را از یک حرف تنها انتخاب می کنند که مشکل طولانی بودن اسم به چشم نخوره. چیزی که بده اینکه برای ما ایرونیها و بخصوص اونایی که مثل من پسوند فامیلی هم دارند؛ هنگام ترجمه ی اسم و فامیل بصورت انگلیسی، مشکلات بسیاری ایجاد می شه. مثلن من هرچی زور می زنم که بگم بابا !!! «نجف آبادی» پسوند نام شهر زادگاهمه نه فامیل اصلی ام (یا اسم وسطم) این زبون نفهما حالیشون نمیشه که نمیشه. معتقدند اگه بخشی از فامیلمه چرا با فاصله نوشته میشه؟  همیشه به خودم می گم کاشکی قبل از گرفتن پاسپورت و ترجمه ی مدارکمون هرچی می تونستم اسم و فامیلم رو  کوچکتر می کردم که وجود پیشوند «عبدالـ + حمید» باعث نشه که فکر کنند من عربم . ولی گاهی مواقع  بعضی از این آمریکاییها از عربها، عرب ترند.


 برگردیم سراغ موضوع و اینکه اگه توی آمریکای جهانخوار فامیلهایی دیدید که از یک یا دو حرف تشکیل شده مثل:«Q» و …؟ تعجب نکنید. راز این کوتاهی نام به زمانی برمی گرده که اجداد آنها از اروپا به آمریکا مهاجرت کردند و برای پرداخت کمتر مالیات ورود که بر اساس تعداد حروف اسم و فامیلشون بوده؛ از نامهای یک یا دو حرفی استفاده کرده اند تا مقرون به صرفه تر باشه. نکته ی دیگه اینکه: معنی و مسمّای اسم، امریه که در نظر بیشتر خارجی ها، کم تر اهمیّت داره و گاهی به بعضی اسمها و فامیلهایی برمی خوریم که باعث تعجب میشه.  البته این امریه که توی ایران هم  وجود داره. برای مثال: آقای گرگ Mr. Wolf ،  خانم بچـّه Mrs. Baby ، قرمز Red، اسلحه Gun و غیره.

  

                                          پوستری از فیلم سینمایی جان Q

مورد دیگه ای که با بخشهایی از ایران مشترکه؛ وجود اسمهای مشترک زنانه و مردانه است؛ همچون اسم «اشرف»، بعضی اسمها مثل «کریس» دو جنسیه و منظور از مردان همان کریستف کلمب و کریستینا هم اسم نسوانه ی اونه. گاهی موارد فقط با تغییر مختصر یک فتحه و یا کسره، زن و مرد بودن آن مشخص میشه. مثلن اسم دانیال رو  دَنی یــِــل  Danielle و دنی یــُل Daniel برای دختر و پسر به کار می برند. یکی از مواردی که زیاد به چشم میخوره، اسمهاییه که خود افراد هم  معنی و یا مبدا آن را نمی دونند و برمبنای اینکه فقط یک اسمه یا روزگاری اسم فردی مشهور  بوده؛ انتخاب شده اند. از جمله:«شـِـلبی Shelby» که حدود هیجده سال پیش خواننده ای  معروف بوده و اکنون دختران هفده ، هیجده ساله ی بسیاری را با این نام می توانید ببینید.
مایلی سایروس یا حنا مــُنتانا
ای بسا که افرادی را ببینید که با نام هنری ، یا «سی.یا.سی» و یا لقب خود بیشتر از اسم واقعی شان مشهور باشند.  از جمله «Oprah اُپرا» زن سیاهپوست مجری شوی معروفی با همین نام که اسم اصلی اش Opal هست و یا بازیگر برنامه های کودک و خواننده ای مشهوری به نام« حنا مانتانا» که اسم واقعی او« مایلی سایروسـ» ـــه.  جالبه که بعضی ها بخاطر فامیل این دختر (سیروس= کورش) فکر می کنند که او ایرانی الاصله. ایکاش بود تا لااقل ما هم با پولهای توی بانک این چهارمین پولدارترین بازیگر «هالیوود» لافی میومدیم.... امــّـا بشنوید که لقب گذاریها و اسم گذاریهای عجیب و غریب در آفریقایی تبارها (آمریکایی – آفریقایی) بیشتر رایجه و گاهی در زبان عامیانه، معشوق خود را نیز « سگ و گربه و…» هم خطاب می کنند که البته منظورشان شدّت ارادت و دوست داشتن اونها به اندازه ی همان حیوان خانگی محبوبشونه My Dog  !!!؟؟؟  وجود اسمهای عجیب و غریب در همه جای دنیا به چشم میخوره. ولی یکی از علتهایی که بعضی اسمهای ایرانیان برای آمریکاییها، سخت جلوه میکنه وجود یک یا چند تا از حروفیه که در انگلیسی رواج نداره. البته این حروف یا اصلا ً در انگلیسی وجود نداشته و یا اینکه هرچند هنوز در نوشتار انگلیسی وجود داره؛ تلفظ نمیشه. مثلا ً صدای «خ» در کلمه ی «خاکی Khaki» کماکان نوشته میشه ولی کمتر کسی قادر به تلفظ آن است.
                               عکس تزئینی است... در گوشتون رو بگیرید و خخخخ کنید


بنده جهت آموزش به دانشجویانم، این شگرد را به کار می برم که انگار ته گوشتان میخاره و شما علاوه بر فشردن انگشت دستتان در آن، صدای خ خ خ خ را تکرار کنید. دیگر صدایی که در زبان انگلیسی تلفظ نمی شه، صدای «غ/ق» است که معمولن بصورت «گ» تلفظ می شه. جالبه که وقتی زن برادرم توی ایران بود نه تنها با تلفظ صدای «غ/ق» مشکل داشت بلکه «خ» را هم  به نوعی «گ» تلفظ می کرد و خندیدنی بود وقتی که «پسر خاله ام» رو  با صدای بلند «پسر گـــاله» !!!؟ صدا می کرد... بگذریم .... هرچند همه ی زبانها دارای چنین مشکلات تلفظ صداهای زبانهای دیگه رو دارند، ولی مشکل گویی(تلفظ کردن) صداها در انگلیسی شدّت بیشتری داره. مثلا ً تلفظ «ح/ه» و یا «ر» در وسط و آخر کلمه برای انگلیسی زبان مشکله و «زهرا» را «زکرا» و یا شبیه انگلیسی آن «سـِـرا/سارا» صدا می زنند. صد البته که  اینجور مشکلات با تمرین و تکرار حل شدنیه  ولی به شرطی که بخواهند و متاسفانه بعضی از آمریکاییها چنان چشم و گوش خودشون رو می بندند که انگار قراره دست به جنایتی بزنند!!!؟؟ در این منطقه ای که ما زندگی می کنیم افراد دهاتی منش(رد نک Red Neck رعیت، امُــّل) زیاده و بعضی هاشون چنان مغرورند که حتی حاضر نیستند تلفظ صحیح یک اسم رو یاد بگیرند. به نوعی چنان تنبل اند که هر اسمی رو با یه سری تغیرات ادا می کنند. حمید رو «حامید»؛ فاطمه را «فاطیما»؛ مـیــنــو را «مای نو»؛ مریم رو «ماریا/ ماریام/ مری»؛ مقداد را «مکداد» و ... تلفظ می کنند. جالبه که معتقدند این ما ایم  که مجبوریم و باید زبان آنها را یاد بگیریم. برای من جای سواله که تلفظ صحیح اسم تازه اونم از طرف اونها چه ربطی به دانستن و ندانستن زبان  از طرف ماها داره؟

 

من به شخصه معتقدم باید اسمی رو انتخاب کرد که سوای تلفظ دلنشین و معنی آن، سببی باشه بر شخصیت گیری آینده ی فرزند و معـرّف فرهنگ غنی ایرانی.  ولو اینکه در بعضی موارد تلفظ آن برای آمریکاییها سخت باشه. این مشکل تلفظ، مشکل اونهاست و زمانی که ما به سختی تلاش می کنیم تا پا به پای آنها با یادگیری زبان جلو برویم؛ آیا آنها نباید  یه کم زور به اونجاشون بیارند و تلفظ صحیح یک اسم را یاد بگیرند!!؟؟  آخه کی گفته که اسم شخصی مون رو بخاطر رفاه اونا تغییر بدیم و بقول خودشون یه «nickname» (اسم کوتاه و خودمانی) انتخاب کنیم و «محمد» بشه مایک؛ عبدالله بشه «عیب»؛ اسماعیل بشه «اسی» و .... خدایا ببین چطور حرصم میدند؟ ... درود و دو صد بدرود ... ارادتمند حمید


**** بعد نوشت:

در پاسخ سوال یکی از خواننده ها عرض کردم که: تغیییر نام «خانم»ها به فامیل شوهرشان پس از ازدواج هرچند یک سنت بسیار رایجیه ولی اجباری نیست و خانمها هم چنان میتونند به فامیل پدری یا همسر قبلی خودشون بمونند. جالبه خانمی رو دیدم که میگفت: فقط به خاطر اینکه اگه یه روزی کارش به طلاق کشید؛ مجبور نباشه شبانه روز فامیل شوهر سابقش رو تحمـــّل کنه!! هرگز فامیلش رو عوض نخواهد کرد!