X
تبلیغات
رایتل

از نجف آباد تا آمریکای جهانخوار

خاطرات تجربه و زندگی جدید در آمریکا
سه‌شنبه 11 مرداد‌ماه سال 1390

رمــضــان در آمــریـــکـــا

راستش قصد نداشتم در این وبلاگ از مذهب و اعتقادات مذهبی،  آنچنان سخنی بگویم. چراکه معتقدم اعتقادات مذهبی هر فرد یک امری است شخصی و مربوط به خداوند و زندگی درونی افراد و هیچ ربطی هم به دیگران ندارد. همانگونه که من حق ندارم نظر دینی و عقیدتی خودم را بردیگران تحمیل کنم؛ دیگران هم نباید بر من خرده بگیرند که چرا با اعتقادات و افکار آنان موافق نیستم و یا حتـّی مخالفم؟ با اینحال قصد دارم در این نوشته، محدود اطلاعات خود را برای آشنایی شما عزیزان یادآوری کنم تا آنانی که دم میزنند آمریکا و غرب سرزمین کفر و فحشا و .... است اندکی بدانند که هر چند اینان هیچ ادعایی در زمینه ی ارتباط با فلان امام ندارند و صدای صوت صلواتشان تا هفت تا محله نمیرود؛ چه آزادی و احترامی برای همه ی مذاهب و اعتقاد فکری و مذهبی دارند؟
 

 
از آنجاکه رفتارهای مذهبی و انجام مناسک مذهبی در آمریکا آزاد است؛ هرفردی میتواند به راحتی نوع حجاب و یا اعتقادات خود را انتخاب کند و تا جایی که تحمیلی بر دیگران نباشد؛ این اعتقادات او از طرف دیگران با احترام روبرو خواهد شد. از جمله ی این اعتقادات مذهبی، آزادی «روزه» گرفتن و یا عبادت و نماز است. هرساله با شروع ماه رمضان و سپس فرا رسیدن عید سعید فطر، رئیس جمهور آمریکا طی پیامی این دو مناسب را به تمامی مسلمانان تبریک می گوید. سوای مساجد که در این ماه همچون داخل ایران و دیگر کشورهای مسلمان از رونق بیشتری برخوردار است. بیشتر ادارات و بخصوص مدارسی که دارای دانش آموز و دانشجوی مسلمان هستند؛ تغییرات کوچکی در برنامه های خود می دهند. مثلاً همین دانشکده ی ما که دارای چند دانشجوی عرب مسلمان است؛ سوای معافیتهایی که برای آنان شامل می شوند از جمله: اجازه ی غایب بودن در کلاسهای عصر برای آنانی که از راه دور می آیند؛ و یا عدم سخت گیری در درس و مشق و تکلیف دانشجویان و ... . به هم چنین ترتیبی فراهم کرده اند تا دانشجویان مسلمان بتوانند جدای از دیگر دانشجویان خوابگاه، افطار خود را پس از غروب آفتاب صرف کنند و یا اینکه بجای صبحانه، در هنگام سحر، جهت صرف غذا به ناهارخوری مراجعه کنند. بیشتر مسلمانان از طریق مراکز اسلامی نزدیک محل سکونت خود از برنامه ی ساعات اذان و سحر و افطار با خبر میشوند؛ با این حال، درکنار شبکه های ماهواره ای مثل الجزیره، المنار و سلام، شبکه ی تلویزیونی Link TV نیز بیشتر برنامه های خود را در طول این ماه به برنامه هایی مذهبی و اسلامی اختصاص می دهد. از جمله ی این برنامه ها:  پخش اذان و اعلام ساعات اذان به افق منطقه های مختلف آمریکا، معرفی مراکز اسلامی و مساجد، معرفی برنامه های خاص رمضان در سطح آمریکا، معرفی سنتهای مذهبی در آمریکا، معرفی سنتهای مردم و اقلیتهای مختلف مذهبی کشورهای مختلف در آمریکا به مناسبت رمضان و ... . البته سایتهای اینترنتی بسیاری نیز در امر اطلاع رسانی در این زمینه نیز فعـّالند و کافی است که عبارت Ramazan in U.S را جستجو کنید و به بسیاری از آنها دسترسی پیدا کنید. 
 
 
گفتنی است که در مسیحیت هم «روزه» Fast وجود دارد که البته این ایام روزه داری یا پرهیز از خوردن را با واژه ی مذهبی Lent بیشتر می شناسند. بیشتر مسیحیان شاخه ی کاتولیک آن را به یاد ایامی که مسیح به بیابانها و تنهایی رفت و تمام مدّت 40 روز را بدون هیچگونه خوراک و آشامیدنی به سربرد؛ برگزار می کنند.  شروع این ایام با مراسم فستیوالی همراه است که همچون «کلوخ اندازون**» در روز یا روزهای قبل از آن برگزار می شود. مرکز این فستیوال که با اسامی دیگری همچون «کارناوال» و «ماردی گرا»Mardi Gras نیز شناخته می شود در «نئوآرلندو» و«لوئیزیانا» ی آمریکاست و شامل بریز و بپاش و بخور بخور فراوانی است. بعضی ها که از نظر مذهبی بیشتر معتقدند؛ در این جشنواره با خود عهد می کنند که سوای نخوردن گوشت در جمعه ها، از کشیدن سیگار و یا نوشیدن الکل یا هرچیز خاصی که خودشان نیت می کنند؛ خود داری کنند و البته برای بیشتر آمریکاییها  این 40 روز خودداری از موارد ذکر شده، یعنی اوج جانفشانی.

هرچند بنده از حدود هشت سال پیش که هنوز در ایران بودم؛ بخاطر رد شدن سنگی از کنار کلیه ام، از توجیح شرعی روزه خواری برخوردار بوده ام؛ از زمانی هم که به آمریکا آمده ام؛ کمتر ایرانی را دیده ام که به امر شریف نخوردن و نیاشامیدن در این ماه،  آنچنان پای بند باشد و ای بسا که اگر هم شروعی آتشین داشته باشند؛ نیمه های راه رمضان پنچر می شوند. بیشتر کسانی که واقعاً روزه داری می کنند شامل مسلمانان عرب، پاکستانی، بنگلادشی و ... سنی مذهب هستند. گفتنی است که بیشتر رستورانها و مغازه های آنان،  سوای ارائه ی بیشتر و جدی تر خوراکی های این ایام مثل خرما و زولبیا و بامیه و ... ساعات کار خود را نیز برمبنای اوقات شرعی تنظیم می کنند. البته جای خرده گیری هم نیست و اگر از هموطنان خارج از کشور هم بگذریم؛ این روزها چنان بلایی برسراعتقادات مردم داخل کشور آورده اند که مومنان، دین را فراموش کرده اند و عارفان، خدا را. امیدوارم که روزگار به جایی نرسد که حکایت شعر حضرت مولانا بشود و درّه به درّه دنبال آدم بگردیم و یافت می نشود؟(دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر/کز دیو و دد ملولم و انسانم آروزست) بهرحال هرکه هستید و هر اعتقادی که دارید سخت به دعای خیرتان نیازمندم و به عبارت معروف «حسااااابی التمااااااس دعاااااا». موفق و پیروز باشید. منتظر نظرات خوبتان هستم. درود و دو صد بدرود ... ارادتمند حمید 
 
**پانوشت:کماکان در نجف آباد و حومه مرسوم است که روز قبل از شروع ماه رمضان برای صرف کباب و خوردن و نوشیدن به باغات می روند. در قدیم رسم بوده که،افراد  کلوخی را با نهایت قدرت پرتاب کنند. مقدار مسافت پرتاب کلوخ را اندازه گیری می کردند تا پس از ماه رمضان با تکرار همین بازی و مقایسه ی تفاوت مسافت پرتاب کلوخ، بتوانند تشخیص دهند که افراد در طول ماه رمضان چقدر ضعیف شده اند؟؟ به این مراسم«کلوخ اندازون» می گفتند.